ဟားဗတ္တကၠသိုလ္ရဲ. စာၾကည့္တိုက္နံရံေပၚက အခ်က္၂၀ ဆံုးမစာကေတာ့…
၁) ဒီအခ်ိန္မွာ အိပ္ငိုက္ေနလွ်င္ မင္း အိပ္မက္မက္လိမ့္မည္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ၾကိဳးစားလွ်င္ မင္းအိပ္မက္ အေကာင္ထည္ေဖာ္ႏိုင္မည္။
၂) ငါ လစ္လွ်ဴခဲ့ေသာယေန႔သည္ မေန႔က ေနာက္ရက္တြင္ ပ်က္စီးလိုေသာသူ၏ဆုေတာင္းျခင္းပင္။
၃) အခ်ိန္ေႏွာင္းျပီဟု ထင္လိုက္ေသာအခ်ိန္သည္ အေစာဆံုး အခ်ိန္ပင္ျဖစ္သည္။
၄) ယေန႔အလုပ္ကို ေနာက္ေန႔အထိမဆြဲပါႏွင့္။
၅) စာၾကိဳးစားခ်ိန္ ပင္ပန္းတာဟာ တခဏပါ။ မၾကိဳးစားလိုက္ပါမွ တသက္တာပင္ပန္းမွာ။
၆) သင္ယူတာဟာ အခ်ိန္မရွိတာမဟုတ္ဘူး။ ၾကိဳးစားအားထုတ္မွဳမရွိတာပါ။
၇) စိတ္ခ်မ္းသာမွဳဟာ အဆင့္ သတ္မွတ္ထားတာ ရွိခ်င္မွရွိလိမ့္မည္။ ေအာင္ျမင္မွဳမွာေတာ့ရွိတယ္။
၈) သင္ယူတာဟာ လူ႔ဘ၀ရဲ.အားလံုးမဟုတ္ပါ။
လူ႔ဘ၀ရဲ. တစ္စိတ္တစ္ပိုင္းေလးကိုေတာင္မွ မေအာင္ျမင္ႏိုင္ဘူး ဆိုရင္ ဘာလုပ္ႏိုင္ဦးမွာလဲ။
၉) မေရွာင္ဖယ္ႏိုင္တဲ့ ပင္ပန္းဆင္းရဲမွဳမ်ားကို ခံစားပါ။
၁၀) သူမ်ားထက္ပိုေစာ၊ ပို ၾကိဳးစားႏိုင္မွ ေအာင္ျမင္မွဳအရသာကို ခံစားရမွာ။
၁၁) ဘယ္သူမွ လြယ္လြယ္ကူကူနဲ႔မေအာင္ျမင္ႏိုင္ဘူး၊ ဒါဟာ ကိုယ့္ရဲ. ျပည့္စံုေသာ ပင္ကိုယ္ထိန္းႏိုင္စြမ္းအားႏွင့္ မေလွ်ာ့ေသာ ဇြဲ လံု႔လတို႔မွ ရရွိလာတာ။
၁၂) အခ်ိန္ဟာအျမဲတမ္းကုန္ဆံုးေနတယ္။
၁၃) ဒီေန႔ယိုေသာသားရည္သည္ေနာက္ေန႔၏မ်က္ရည္ျဖစ္လိမ့္မည္။
၁၄) ေခြးလိုသင္ လူၾကီးလူေကာင္းလို ကစားပါ။
၁၅) ဒီေန႔ မသြားလွ်င္ ေနာက္ေန႔ေျပးရလိမ့္မည္။
၁၆) အနာဂတ္ကို ရင္ႏွီးျမဳပ္နံေနတဲ့သူဟာယခုလက္ေတြ႔ကိုသစၥာရွိသူပါ။
၁၇) ပညာရည္အဆင့္အတန္းဟာ ၀င္ေငြ အဆင့္အတန္း ကို ကိုယ္စားျပဳတယ္။
၁၈) တေန႔တာကုန္ဆံုးသြားလွ်င္ ျပန္မလာေတာ့ပါ။
၁၉) အခုေတာင္မွ သင္၏ျပိဳင္ဖက္သည္ စာရြက္ကို အဆက္မပ်က္္လွန္ေနျပီ။
၂၀) အက်ပ္အတည္းအခက္အခဲမရွိလွ်င္ အက်ိဳးအျမတ္မရႏိုင္ပါ။
တင္ေတာ့ တင္လုိက္တာပဲ ... ဘာလို႔လည္းေတာ့မသိေတာ့ဘူး ..
(((((^_^)))))
ငရဲျပည္သို႕
သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ လမ္းမွာဆံုမိၾကသည္။
ပ-လူ ။ ။ “ေဟ့ေကာင္ၾကီး…….မ်က္ႏွာ္မေကာင္းပါလား ။ ဘယ္ကျပန္လာတာလဲ။
ဒု-လူ ။ ။ အလုပ္ က ျပန္လာတာေလ။ အလုပ္ရွင္က ၾကိမ္းေမာင္းလြတ္လိုက္လို႔ကြ။
ပ-လူ ။ ။ မင္းကို ဘယ္လို ၾကိမ္းလြတ္လိုက္လို႕လဲကြ။
ဒု-လူ ။ ။ ငါ႕ကို”အသံုးမက်တဲ႕ေကာင္ ၊ ခု ငရဲျပည္ကိုသြား” တဲ႕ကြာ။
ပ-လူ ။ ။ အဲဒီေတာ႕ မင္းခုဘယ္သြားမလို႕လဲ ။
ဒု-လူ ။ ။ မိန္းမဆီ ျပန္မလို႕ေလ။
အားလံုးစိတ္ခ်မ္းသာရမယ္
ဖခင္ ။ ။ သမီးေရ…………မေန႔ညက သမီး ရဲ႕ ေကာင္ေလး ေဖေဖ ဆီ ေရာက္လားျပီး နားနဲ႕မနာ
ဖ၀ါးနဲ႕နာဖို႕လာေျပာတယ္ ။ ေကာင္ေလး ကို ေဖေဖ သေဘာက်တာမို႕ သေဘာတူသေဟ့။
ကိုင္း သမီး သေေဘာကေကာ……..။
သမီး ။ ။ သမီးလည္း သေဘာက်တာ မွန္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ႕ သမီးေလ ေမေမ နဲ႕ မခြဲႏိုင္ဘူး ေဖေဖ ။
ဖခင္ ။ ။ မပူနဲ႕။ အားလံုးစိတ္ခ်မ္းသာရေအာင္ ေဖေဖ စီစဥ္ထားျပီးသား။သမီး……သမီးေကာင္းေလး
ေနာက္လိုက္တဲ႕အခါ သမီးရဲ႕ ေမေမ ပါ တစ္ပါတည္းထည္႔ေပးလိုက္မယ္ ။
သမီး ။ ။ ရွင္!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ဒါေၾကာင့္ကိုး
ပ-လူ ။ ။ ေဟ့ တို႕ဆရာၾကီး ဦးျငိမ္းသူဟာ ဖဲကစားရင္ အျမဲလို ႏိုင္တတ္တာၾကီးပဲ။
ဒု-လူ ။ ။ ဒါေတာ႕ဟုတ္သကြ။ ဟိုတစ္ေန႕က ဒလ ေအာင္မင္းရဲ႕ အသုဘမွာ သူဖဲခ်တာ တစ္၀ိုင္းလံုးေငြေတြ သဲ႕ယူသြားသလိုပဲ။
ပ-လူ ။ ။ အဲ-- ဒါေပမဲ႕ အဲဒီေငြနဲ႕ ျမင္းပြဲသြားေလာင္းတာ တစ္ျပားမွ မက်န္ေအာင္ ကုန္ပါေရာလား။
ဒု-လူ ။ ။ ဟယ္…….ကံမလိုက္ဘူးနဲ႕တူတယ္။
ပ-လူ ။ ။ ကံမလိုက္တာမဟုတ္ဘူး။ ဖဲကခိုးလို႕ရတယ္ ၊ ျမင္းက ဖဲခိုးသလို ခိုးလို႕ရတာမွမဟုတ္ဘဲေလ။
တက္ရဲရင္တက္ပလား
ပ-လူ ။ ။ ဗ်ိဳ႕.. ကိုေအာင္မင္း ။ ခင္ဗ်ားတို႕ လမ္းထဲက ထြက္ထြက္လာတဲ့အမ်ိဳးသမီးက ေတာင့္ျပီး ေျဖာင့္ေနတာပဲ ။ သူ ဘာအလုပ္လုပ္သလဲဟင္။
ဒု-လူ ။ ။ သူနာျပဳဆရာမေလကြာ။
ပ-လူ ။ ။ ဟာ……….ဒါဆိုအေတာ္ပဲ။ ဘယ္ေဆးခန္းမွာလုပ္တာလဲဟင္။
ဒု-လူ ။ ။ လွမႈးသြင္ ေဆးခန္းမွာ ထိုင္တယ္ ။ မင္းဘာလုပ္မလို႕လဲ။
ပ-လူ ။ ။ ေရာဂါေ၀တနာတစ္ခုခု အေၾကာင္းျပျပီး သူရွိတဲ႕ေဆးခန္းမွာ တက္မလားလို႕ ဟီးဟီး…။
ဒု-လူ ။ ။ တက္ခ်င္တက္ေလ ။ အဲသည္ေဆးခန္းက သားဖြားမီးယပ္ အထူးကုေဆးခန္းကြ။
ပ-လူ ။ ။ ဗ်ာ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ေရွ႕ေနဆိုတာ
ေရွ႕ေနၾကီး ဦးနက္ေက်ာ္ ထံ အမႈသည္ ေအာင္မင္းေရာက္လာ၏။
ေအာင္မင္း ။ ။ ကၽြန္ေတာ္႕မိန္းမ မၾကာစိ ေရႊဘိုက သူ႕အေမ အိမ္
ဆင္းသြားတယ္ ဆရာ။ သူမရွိရင္ ကၽြန္ေတာ္မေနတတ္ဘူး ။ ဒီေတာ့မယားျပန္ေခၚလိုမႈနဲ႕ တရားစြဲခ်င္တယ္။ သည္အတြက္ ဆရာ႕ကို အမႈ လာအပ္တာပါ။
ေရွ႔ေနၾကီး ။ ။ မပူနဲ႕ ခင္ဗ်ား အမႈကို ႏိုင္ကိုႏိုင္ေစရမယ္ ။
ေအာင္မင္း ။ ။ အားရွိလိုက္တာ ဆရာရယ္ ။ တကယ္လိုမ်ား
ကၽြန္ေတာ္က အမႈႏုိင္ရဲ႕သားနဲ႕ မၾကာစိ က ျပန္မလိုက္ရင္ေကာ။
ေရွ႕ေနၾကီး ။ ။ အတင္းဆြဲေခၚျပီး ကားတင္ေျပးေပါ႕ဗ်ာ။
ေအာင္မင္း ။ ။ ဒါဆိုရင္ အိုေက ျပီလား ဆရာ။
ေရွ႕ေနၾကီး ။ ။ အိုေက မေကေတာ႕မသိဘူး ။ ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္ အမႈတစ္ခု ထပ္ရသြားတာေတာ႔ ေသခ်ာတယ္။
တိက်လွပါတယ္ဆိုတဲ့ နာရီ ၂ လံုးေတာင္ စကၠန္႔ဆိုတာက မတူနိုင္ၾကပါဘူး .. ဒီလိုပါပဲ.. ဘယ္ေနရာ ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္ေဒသမွာ ဘာေတြ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ေန ျဖစ္ေန လူတိုင္းလူတိုင္းရဲ႕ စိတ္ခံစားခ်က္ ၀ါသနာ ရပ္တည္ေနထုိင္မႈ နဲ႔ ျဖစ္တည္ေနမႈေတြ က်င္လည္ေနရတဲ့ဘ၀ေတြ လႈပ္ရွားရုန္းကန္ေနရတဲ့ အေျခအေနေတြ အားလံုးကလည္း မတူနိုင္ပါဘူး . ဒါကို နားလည္ေပးသင့္တာေပါ့ ..ကိုယ္ဒါကိုသေဘာက်လို ဒါကိုသိလုိ သူလညး္ဒါျဖစ္ေနရမယ္ဆိုတဲ့ ခင္ဗ်ားတို႔အေတြးေတြကေတာ့ တစ္ကယ္ဆို ကေလးတစ္ေယာက္နဲသြားတူေနတယ္ဗ်ာ .. စိတ္မေကာင္းစရာပဲ .. အမွန္ဆို 'A' ဆိုတာကလညး္ သူဘ၀နဲ႔သူေနသလို 'B' ဆိုတာကလည္း သူအေျခအေနနဲသူပါ .. သူတို ၂ ခုေပါင္းျပီး စာလံုးေတြ ဖြဲနုိင္သလို တစ္လံုးျခင္းစီရပ္တည္ေနလည္း အဓိပၸါယ္ေတြကေတာ့ ရွိေနဆဲပါပဲ ... အဲ့လို႔ပဲ .. ေျမပံုမဆြဲတတ္တာေလးတစ္ခုနဲေတာ့ သခ်ာၤဆရာတစ္ေယာက္ဟာ ေျမာင္းထဲေရာက္မသြားပါဘူး .. နားလည္ပါ .. ခံစားတတ္ပါ .. သိတတ္ေပးပါ ... တစ္ယူသန္တယ္ အစြဲၾကီးတယ္ အတၱမ်ားတယ္ဆိုတာ စာအုပ္ေတြ ဇာတ္လမ္းေတြ ထဲမွာပဲေကာင္းတာပါ .. တစ္ကယ္လက္ေတြ ဘ၀မွာ အမ်ားနဲ႔အံ့မ၀င္လုိ႔ကေတာ့ ခင္ဗ်ားေသခ်ာတယ္ လူမသိသူမသိတိတ္တိတ္ေလး ကမၻာၾကီးကို ေက်ာေပးေနရလိမ့္မယ္ ..ခင္ဗ်ားလို အဖိုးတန္ ရတနာတစ္ပါးကို ေလာကၾကီးက အမွန္တစ္ကယ္လိုအပ္ေနတာပါဗ်ာ ... အဲ့ဒါေၾကာင့္ ခင္ဗ်ားအတၱေတြကို ခဏေခါက္ျပီး ေနာက္တစ္လွမ္းဆုတ္လုိက္ .. ျပီးရင္ ခင္ဗ်ားပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ ခင္ဗ်ားရဲ႕ေရွကိုျမင္ေအာင္ေသခ်ာ ျပန္ၾကည့္ ..... ဘ၀ဆိုတာ စာအုပ္ေတြ စကားလံုးေတြေလာက္ အျမဲတမ္း မလွပသလို အျမဲတမ္းလည္း ၾကမ္းတမ္းမေနဘူးဆိုတာရယ္ ... သူ႔ေနရာေလးနဲ႔သူ အဖိုးမျဖတ္နိုင္ေလာက္ေအာင္ တန္ဖိုးရွိေနတ့ဲ အရာေတြရယ္ .. လက္ရွိခင္ဗ်ားရပ္တည္ေနတဲ့ ေနရာကေန ေလာကအတြက္ ဘာလုပ္ေပးနုိင္လည္း ဆိုတာရယ္ . စတဲ့ စတဲ့ စတဲ့အရာေတြ အားလံုးကိုခင္ဗ်ားေတြ႔ျမင္တတ္လာလိမ့္မယ္ .. က်ရာေနရာကေန ေဆးစက္က်တိုင္းအရုပ္ထင္နုိင္ျပီး ရာသီဥတုေတြနဲ႔ သင့္တင့္ေလွ်ာ္ဆီစြာေနထိုင္နိုင္တဲ့ သူတစ္ေယာက္ အျဖစ္ ထာ၀ရ ရပ္တည္နိုင္ပါေစဗ်ာ ..
(ဘာလည္းေတာ့မသိဘူ .. စိတ္အခ်ည္ေပါက္ေပါက္နဲ႔ေရးခ်လိုက္တာ )
အလုပ္မ်ားတဲ႔လူတစ္ေယာက္ေပါ႔ ၊ အလုပ္ေတြမ်ားလြန္းလို႔ စိတ္ေမာ ၊ လူေမာလည္းျဖစ္ေနၿပီ။ သူအိမ္ျပန္ ေရာက္တဲ႔ အခါ သူ႔ရဲ႕ ငါးႏွစ္သား ေလးက တံခါးဝမွာ ေစာင့္ေနတယ္။
“ေဖေဖ . . . ေဖ႔ေဖ႔ကို သားတစ္ခု ေမးလို႔ရမလား ဟင္ . . . “ “ေမးေပါ႔ကြာ ၊ ေမး . . . ေမး . . . “
“ေဖေဖ အလုပ္လုပ္တဲ႔အခါ တစ္နာရီကို ပိုက္ဆံ ဘယ္ေလာက္ ရလဲဟင္ . . .”
အေဖ လုပ္တဲ႔ သူက သားရဲ႕ေမးခြန္းေၾကာင့္ စိတ္တိုသြားတယ္ ..။
“ဟေကာင္ရ ၊ အဲဒါ မင္းအလုပ္မဟုတ္ဘူး ၊ ဘာကိစၥငါ႔ကို ဒါေတြလာေမးေနရတာလဲ ။ အလုပ္ပင္ပန္းလို႔စိတ္တိုေနရတဲ႔အထဲ။ မင္းေနာ္ …”
“သားသိခ်င္လို႔ပါ ေဖေဖရယ္ ၊ သားကို ဆူခ်င္လည္းဆူ ၊ ရိုက္ခ်င္လည္း ရိုက္ပါ။ ဒါေပမယ္႔ ေဖေဖ တစ္နာရီ အလုပ္လုပ္ရင္ ပိုက္ဆံ ဘယ္ေလာက္ရသလဲဆိုတာေတာ႔ သားကို ေျပာျပေပးပါေနာ္ . . .။”
ငါးႏွစ္သားေလးက မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔ ခခယယ ေတာင္းပန္ေနျပန္တယ္။
“ေအး.. မင္းသိပ္သိခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ႔ ေျပာျပရတာေပါ႔ကြာ။ ငါ တစ္နာရီ အလုပ္လုပ္ရင္ ေဒၚလာ ၂၀ ရတယ္ကြ ။ ကဲ… ေက်နပ္ၿပီ လား… “
“အဲသေလာက္ေတာင္မွလား” လို႔ သားေလးက ေျပာၿပီး ေခါင္းငိုက္စိုက္ က်သြားတယ္…။
ဒါေပမယ္႔ ခ်က္ခ်င္ပဲ ျပန္ေမာ႔ၿပီး သူ႔အေဖကို ေမးလိုက္ျပန္တယ္။
“ေဖေဖ ၊ သားကို ကိုးေဒၚလာေလာက္ ေခ်းပါလားဟင္….”
အေဖလုပ္တဲ႔သူရဲ႕ ေဒါသက ငယ္ထိပ္ကို ေရာက္သြားတယ္။
“ဘာကြ…. ငါ ပိုက္ဆံဘယ္ေလာက္ရလဲဆိုတာ မင္းသိခ်င္တာ ငါ႔ဆီက ပိုက္ဆံေခ်းၿပီး ေပါက္တက္ကရ ကစားစရာေတြ ၊ အဓိပၸါယ္မရွိတဲ႔ ပစၥည္းေတြဝယ္ဖို႔ကိုးကြ ၊ ငါက အေကာင္းမွတ္လို႔။ သြားစမ္းကြာ။ အိပ္ယာထဲ သြားအိပ္ေခ်ေတာ႔။ ငါ႔ မ်က္စိေအာက္က ထြက္သြားစမ္း ။ မဟုတ္ရင္ မင္းကို ငါေဆာ္မိေတာ႔မယ္။ ငါ႔မွာေတာ႔ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ပင္ပင္ပန္းပန္း လုပ္ကိုင္ရွာေဖြ ရုန္းကန္ေနရတယ္။ မင္းက အလိုက္ကန္းဆိုးမသိ။ ငါ႔ကို သက္ သက္မယ္႔ လာဦးေႏွာက္စားေနတယ္။ သြားစမ္း… သြား “
အေဖလုပ္တဲ႔သူက အဲဒီလိုလည္း ေငါက္လိုက္ေရာ သားေလးလည္း သူ႔အိပ္ခန္းေလးထဲ အသာဝင္သြားၿပီး တံခါးေလး ပိတ္လိုက္ ပါေတာ႔တယ္။
အေဖကလည္း ကုလားထိုင္တစ္လံုးေပၚမွာ ထိုင္ခ်လုိက္ၿပီး စဥ္းစားၾကည့္တဲ႔အခါ ပိုလို႔ေတာင္ ေဒါသျဖစ္လာတယ္။ တစ္နာရီသာသာ ေလာက္ ၾကာတဲ႔အခါမွာေတာ႔ ဖေအလုပ္တဲ႔သူ စိတ္နည္းနည္းၿငိမ္သြားတယ္။ သည္အခါမွာေတာ႔ သားေလးအေပၚ သိပ္တင္းမာ လြန္းရာက်သြားၿပီလား ၊ လြန္မ်ားသြားလားလို႔ ေတြးမိလာျပန္တယ္။
သည္ေကာင္ေလးက အင္မတန္ပိုက္ဆံေတာင္းခဲတဲ႔ ကေလး။ တစ္ခါမွလည္း ဖေအဆီကေန ပိုက္ဆံမေတာင္းဖူးပါဘူး၊ အခုမွ ကိုး ေဒၚလာေလာက္ ခဏေခ်းပါလားလို႔ေျပာတာ။ သူ႔မွာ တစ္ကယ္လိုခ်င္တာေလးတစ္ခုခု ရွိေနလို႔မ်ားလားမွ မသိ။ အဲဒီအေတြးေတြနဲ႔ သားငယ္ရဲ႕ အိပ္ခန္းကို ဖေအက လိုက္သြားတယ္။ အခန္ထဲေရာက္တဲ႔အခါ
“သားသား အိပ္ၿပီလားကြ” လို႔လည္း ေမးလိုက္တယ္။
“မအိပ္ေသးပါဘူး ေဖေဖ ၊ သား ႏိုးေနပါတယ္” လို႔ ကေလးက ျပန္ေျဖတယ္။
“ေအးကြာ . . . ေစာေစာက ေဖေဖ သားကို နည္းနည္းစိတ္တိုမိသြားတယ္။ တစ္ေန႔လံုး အလုပ္ပင္ပန္းတာေတြ ၊ ေမာတာေတြကို သားအေပၚမွာ အထုပ္ျဖည္လိုက္မိသလိုျဖစ္သြားတယ္ သားရယ္။ ေရာ႔…. ေရာ႔ ၊ သားလိုခ်င္တ႔ဲ ကိုးေဒၚလာ”
သားလုပ္တဲ႔သူက ေငါက္ကနဲ ထထိုင္လိုက္သလို သူ႔မ်က္ႏွာေလးကလည္း ခ်က္ခ်င္းပဲ ဝင္းပသြားပါေတာ႔တယ္။
ၿပီးေတာ႔ သူ႔ေခါင္းအံုးေအာက္ကို လက္ႏႈိက္လိုက္ျပန္တယ္။ သားရဲ႕ေခါင္းအံုးေအာက္က ထြက္လာတာကေတာ႔ တြန္႔ေၾကေနတဲ႔ ေငြ စကၠဴေတြပါ။ သားဆီမွာ ပိုက္ဆံေတြလည္း ေတြ႕လိုက္ရေရာ ဖေအ႔ေဒါသေတြလည္း အလိုလို ျပန္ထြက္လာတယ္။ ဒီေကာင္ဘာလဲ ၊ သူ႔မွာ ပိုက္ဆံေတြ ရွိရက္သားနဲ႔ ဘာလို႔ ကိုးေဒၚလာ ထပ္ေတာင္းတာလဲလို႔ ေတြးေနတုန္းမွာ သားေလးက ပိုက္ဆံေလးေတြကို ေရ ေနတယ္။ ေသခ်ာေရၿပီးတဲ႔အခါ သားက ဖေအကို ေမာ႔ၾကည္တယ္။
ဖေအလုပ္သူက “မင္းမွာ ပိုက္ဆံရွိရဲ႕သားနဲ႔ ဘာလို႔ ထပ္ေတာင္းရတာလဲကြ . . . “ လို႔ ေငါက္ျပန္တယ္။
“သားမွာရွိတာနဲ႔ မေလာက္လို႔ ထပ္ေတာင္းတာပါ ေဖေဖ ။ အခုေတာ႔ ျပည့္ပါၿပီ။ ေဟာ႔ဒီမွာ ေဒၚလာ ၂၀ ပါ ေဖေဖ ၊ ေဖေဖ႔ အခ်ိန္ထဲ က တစ္နာရီေလာက္ကို သာကို ေရာင္းပါလားဟင္ . . .”
သည္ပံုျပင္ေလးကို ကိုယ္နဲ႔ခင္တဲ႔သူေတြကို ထပ္ဆင့္ ေျပာျပလိုက္ၾကပါ….။ ၿပီးရင္ လူႀကီးမင္းရဲ႕ ေဒၚလာ၂၀ တန္ အခ်ိန္ေလးကိုလည္း ကိုယ္ ခ်စ္တဲ႔သူေတြကို အလားကား ေပးလိုက္ပါလားဗ်ာ….။
===>>> ဆရာအတၱေက်ာ္ရဲ႕ - ေနေပ်ာ္တဲ႔ဘဝ ၾကည္ျမတဲ႔ဘဝင္ ရႊင္လန္းတဲ႔စိတ္ ထဲမွ
(ဘယ္သူေရးသြားလည္းဆိုတာေသခ်ာမမွတ္မိေတာ့ဘူး ျဖစ္နိုင္တာက မနုိင္းနိုင္းစေန ွဆီကေတြ႔ခဲ့တာျဖစ္နိုင္တယ္ .. ရွိေနတာေတာ္ေတာ္ၾကာျပီ ... ခုမွ စာေတြ ျပန္ဖတ္ရင္းေတြ႔မိလုိ႔ မွ်ေ၀လိုက္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္ .. ဒီစာကိုေတာင္ ဖတ္ေနျပီဆိုမွေတာ့ သင့္ဒီပို႔စ္ကိုအဆံုးထိဖတ္ျပီးျပီလုိ႔ ယူဆပါတယ္ .. သင့္အခ်ိန္ကို သင္နဲ႔အနီးဆံုးသူအတြက္ ျပန္ျပိးမေရာင္းခ်င္ဘူးဆိုရင္ေတာင္မွ သင့္ရင္ထဲမွာ တစ္ခုခုက်န္ခဲ့ရင္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေဖာ္ျပရက်ိဳးနပ္ပါတယ္ ..)
... တန္ဖိုးရွိတဲ့အခ်ိန္မ်ားနဲအတူ အခ်စ္ေတြ အျပံဳးေတြ ေအာက္မွာ ထာ၀ရေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ ...
ဘယ္အခ်ိန္လာရမလဲ
ေစ်းမ၀ယ္ဖူးေသာ အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ ေစ်း၀ယ္ထြက္လာသည္။
အမ်ိဳးသား - အမႀကီး ခရမ္းသီး တစ္လံုး ဘယ္ေလာက္လဲ
ေစ်းသည္ - ေမာင္ေလး ခရမ္းသီးက အခ်ိန္နဲ႔ ေရာင္းတာကြဲ႕
အမ်ိဳးသား - အဲ့ဒါဆို ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္အခ်ိန္ လာ၀ယ္ရမလဲ?
ဘာမွမရိွဘူး
လူတစ္ေယာက္ စားေသာက္ဆိုင္သို႔ ၀င္လာၿပီး စားပြဲထိုးကို ေမးသည္
"ခင္ဗ်ားတို႔ဆီမွာ ငါးဟင္းရလား"
"မရပါဘူး"
"အမဲႏွပ္ေရာ"
ႊ"မရိွပါဘူး"
"ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေၾကာ္ေကာ"
"အဲဒါလည္း မရိွပါဘူး"
ေယာက်္ားႀကီး စိတ္ပ်က္ၿပီး ဆိုင္ထဲမွထြက္လာသည္။ ေနာက္မွ စားပြဲထိုး
ေျပးလိုက္လာၿပီး ေအာ္ေျပာသည္။
"ကၽြန္ေတာ္တစ္ခု ေျပာဖို႔ ေမ့သြားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆိုင္မွာ
၀က္သားဟင္းလဲ မရပါဘူး"
အႀကံေကာင္း
အရက္ဆိုင္ပိုင္ရွင္ကို ဧည့္သည္က ေျပာသည္
"ခင္ဗ်ားတို႔ဆိုင္က တစ္ေန႔တစ္ေန႔မွာ စည္ဘီယာ ဘယ္ႏွစ္လီတာ ေရာင္းရသလဲ"
"လီတာ ၂၀၀ ေလာက္ပါ"
"တစ္ေန႔ကို လီတာ ၃၀၀ ေလာက္ မေရာင္းရခ်င္ဘူးလား"
လာမေၾကာနဲ႔ နာ ဘာမွ တိဘူး
ေကာင္းကင္ဘံုတခါးဝတြင္ ေရာက္လာသူမ်ားကို ေကာင္းကင္တမန္မွ စစ္ေဆးေနသည္။
ပထမလ ူ- ကၽြန္ေတာ္အိုင္စတိုင္းပါ ဝင္ခြင္႔ျပဳပါ၊
တမန္ - အိုင္စတိုင္းျဖစ္ေျကာင္း သက္ေသျပပါ၊
ထိုအခါ ပထမလူသည္ အိုင္စတိုင္းဧ။္ သီအိုရီမ်ားကို ရွင္းျပေလသည္။ ထို႔ေျကာင္႔
တမန္-ေကာင္းျပီ ငါလက္ခံပါျပီ ၊ ဝင္ပါေလ။
ဒုတိယလူ - ကၽြန္ေတာ္ ပီကာဆိုပါ
တမန္ - ေကာင္းျပီ ၊သက္သျပပါ၊
ဒုတိယလူသည္ လွပေသာပန္းခ်ီကား တစ္ခ်ပ္ကို လွ်င္ျမန္စြာေရးဆြဲျပေလသည္။
တမန္-ဟုတ္ပါျပီ ငါယံုျကည္ပါသည္၊ ဝင္ပါေလ။
တတိယလူ - ကၽြန္ေတာ္ ေဂ်ာ႔ဒဘလူဘုခ်္ပါ
တမန္ - အင္း အိုင္စတုိင္းနဲ႔ ပီကာဆို ကေတာ႔ သက္ေသ
ေကာင္းေကာင္းျပနိုင္ခဲ႔တယ္၊ သင္လည္းျပပါ၊
တတိယလူ - (အတန္ငယ္ စိတ္ရွဳပ္ေထြးဟန္ျဖင္႔ စဥ္းစားျပီးေနာက္) ၊သူတို႔က
ဘယ္သူေတြလည္းဗ်ာ၊
တမန္ - ဟာ--ေကာင္းျပီ ေဂ်ာ႔ ငါယံုျကည္ပါျပီ၊ သူတို႔အထဲမွာရွိတယ္၊ ဝင္ပါေလ။
အင္တာနက္မွ ဟာသမ်ားကို သင္႔ေလ်ွာ္ေအာင္ ျပန္ဆိုပါသည္။
ဘာသာျပန္ညံ့ဖ်င္းမွဳနွင္႔ တင္ျပပံုည႔ံဖ်င္းမွဳကို နားလည္
ခြင္႔လြတ္ေပးပါရန္။
ဘ၀မွာ စိတ္ညစ္မႈေတြမ်ားေနတဲ့သူေတြအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ခဲ့တဲ့
ဘ၀အေမာေျပေလးမ်ားကို ဖတ္ေစခ်င္ေသာေစနာေလးမ်ားျဖင့္
စုစည္းတင္ျပလိုက္ပါတယ္.
စာရင္းကိုင္ဆိုတာ...........
စာရင္ကိုင္တစ္ဦး ဆရာ၀န္ထံေရာက္လာၿပီး သူခံစားေနရေသာ ေ၀ဒနာေလးအား ေျပာျပေလသည္။
စာရင္းကိုင္။ ။ ေဒါက္တာ......၊ ကၽြန္ေတာ္ ညဘက္မွာအိပ္လို႔မရဘူး။
ဆရာ၀န္။ ။ ဒါဆိုရင္......ကိန္းဂဏာန္းေတြ တစ္ကေနၿပီး ၅၀၀ အထိ ေရတြက္ပါ၊
အိပ္ေပ်ာ္သြားပါလိမ့္မယ္။
စာရင္းကိုင္။ ။ လုပ္ၿပီးပါၿပီ......အိပ္မေပ်ာ္မပါဘူး ေဒါက္တာ။
ဆရာ၀န္။ ။ ခင္ဗ်ားက ကိန္းရဏာန္း ဘယ္လိုေရတြက္လို႔လဲ။
စာရင္းကိုင္။ ။ အစဥ္လိုက္ခ်ေရးပါတယ္.။ ေရးရင္းမွားလို႔ျပင္ပါတယ္...။
ျပင္ရင္းမွားရင္းနဲ႔ မိုးလင္းသြားလို႔ပါ.။
ဆရာ၀န္။ ။ ဗ်ာ...........။
ေစ်းႀကီးလိုက္တဲ့ ၾကက္တူေရြး................
အိမ္ေမြးတိရစာၦန္မ်ားေရာင္းေသာ ဆုင္တစ္ဆိုင္အတြင္း ၀ယ္သူတစ္ဦး ေရာက္ရွိလာေလသည္။
၀ယ္သူ။ ။ ၾကက္တူးေရြးတစ္ေကာင္ေလာက္ လိုခ်င္တယ္။
ဆိုင္ရွင္။ ။ ရပါတယ္။ ဒီၾကက္တူေရြးက ေဒၞလာ ၅၀၀၊ ကြန္ပ်ဴတာ
ေကာင္းေကာင္းအသုံးျပဳတတ္တယ္။
ဒါေလးကေတာ့ ကိုေနဥိးသစ္ဖန္တီးပံုေဖာ္ထားတဲ့လက္ရာေလးပါ .. ကၽြန္ေတာ္
ျမန္မာမိသားစုဖိုရမ္ ကေန တစ္ဆင့္သိခြင့္ရခဲ့တာပါ .. အပ်င္းလည္းေျပသလိုပညာလညး္ရတဲ့ ဒီေကာင္ေလးကိုကၽြန္ေတာ္တိုျမန္မာေတြအားလံုး လက္ထဲရွိသင့္တယ္ထင္လို လက္ဆင့္ကမ္းလိုက္တာပါ ..ေဒါင္းမယ္ဆို ေအာက္မွာလင့္ေပးထားပါတယ္ ..
ဒီေနရာေလးမွာပဲ တစ္ခါတည္း ကစားလိုရေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ဘေလာဒ့္ပိုစ္ေတြရဲ႕အေပၚဆံုးမွာ ထင္တားေပးပါတယ္ ..ေအာ္ ေျမပံုဆက္ျပီး ဘာဆက္ျဖစ္သြားမယ္ဆိုတာ ေျမပံုကိုျပိးေအာင္ဆက္ျပီး ဆက္လက္ရႈစားေတာ္မူပါခင္ဗ်ာ ....
ဒီမွာ သြားကစားၾကည့္မယ္
ေအာက္မွာေဒါင္းမယ္
Mediafire
Ifile.it
Ifile.it
...ေပ်ာ္ရႊင္နုိင္ၾကပါေစ....
ဖတ္ၾကည့္ျပီးေတာ့ သေဘာက်လို ျပန္လည္တင္ျပလိုက္တာပါ ... မနုိင္းနိုင္း ဆီကတစ္ဆင့္ပါ .. ကၽြန္ေတာ္တို တစ္ခါတစ္ရံ ဆိုသလို အျမဲတမ္းဒီလိုမ်ိဳးေလးေတြ ျဖစ္ေနၾကစျမဲမို႔ ..
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေအာင္ႏိုင္ျခင္းက....
အထီးက်န္တာကို အရင္သည္းခံပါ ၿပီးမွ ခ်န္ပီယံလုပ္ပါ
အက်င့္စရိုက္က ကံၾကမၼာကို အဆံုးအျဖတ္ေပးသတဲ့။ ကၽြန္မက တစ္ေယာက္တည္း ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ကိုယ္ ေအးေအးေဆးေဆးေနတတ္သူ၊ စိတ္ဓာတ္မာသူျဖစ္တယ္။ လူတခ်ဳိ႕က ကၽြန္မကို "အထီးက်န္ ခ်န္ပီယံ" လို႔တင္စားၾကတယ္။
ကၽြန္မရဲ႕ငယ္စဥ္အိပ္မက္က ပန္းခ်ီဆရာတစ္ဦးပါ။ (၃)ႏွစ္အရြယ္ထဲက ကၽြန္မ ပန္းခ်ီစဆဲြခဲ့တယ္။အဲဒီတုန္းက မိဘေတြအလုပ္သြားၾကေတာ့ အိမ္မွာတစ္ေယာက္တည္းက်န္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္မကို သူတို႔စိတ္မခ်ၾကဘူး။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္မကို အိမ္ထဲမွာ တစ္ေနကုန္ ေသာ့ခတ္သြားၾကတယ္။ ကၽြန္မလည္း အိမ္ထဲမွာ ဆိတ္ဆိိတ္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔ တစ္ေနကုန္ ပန္းခ်ီဆဲြခဲ့တယ္။
အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး တစ္ေယာက္တည္း တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ေနတတ္တဲ့အက်င့္ ကၽြန္မမွာပါခဲ့တယ္။ကၽြန္မမွာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားမ်ားစားစား မရွိဘူး။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားရင္ အေပ်ာ္အပါးမ်ားမယ္။ အသြားအလာမ်ားမယ္။ ကၽြန္မအက်င့္နဲ႔ သိပ္မကိုက္သလို ကၽြန္မရဲ႕ေဘာလံုးက်င့္ခ်ိန္ကိုလည္း ထိခိုက္ေစတယ္။ ကၽြန္မ အိမ္မွာတစ္ေယာက္တည္းေနၿပီး စာအုပ္ဖတ္တယ္၊ ဟာသကားၾကည့္တယ္၊ မုန္႔စားတယ္၊ တစ္ခါတေလ ေမေမနဲ႔ ေစ်းဝယ္ထြက္တယ္။ စိတ္ဖိအားမ်ားတ့အခ်ိန္ Yogaက်င့္တယ္။ တစ္ေယာက္တည္း ဆိတ္ဆိတ္ၿငိမ္ၿငိမ္ထိုင္ၿပီး ေပါ့ပါးတဲ့သံစဥ္ေတြနဲ႔ စိတ္ဖိအားကိုေလ်ာ့တယ္။ ဒါေတြဟာ ကၽြန္မရဲ႕အားလပ္ခ်ိန္မွာ ကၽြန္မအရမ္းႏွစ္သက္တဲ့ အနားယူျခင္းေတြပါပဲ။
အခုခ်ိန္မွာ ျပန္ေတြးၾကည့္ရင္ ေအးေအးေဆးေဆးသမားေတြက ဘိလိယက္ကစားသမားျဖစ္ဖို႔ အရမ္းသင့္ေလ်ာ္တယ္။ ဘိလိယက္ထိုးရင္ အာရံုစူးစိုက္မႈရွိရတယ္။ ေတြးေတာရတယ္။ စိတ္ရွည္ရတယ္။ တည္ၿငိမ္ရတယ္။ ဒါေတြအားလံုး ကၽြန္မမွာရွိတယ္။ ဒီကေန႔ေခတ္မွာ တစ္ေယာက္တည္း ထီးထီးေနႏိုင္တဲ့သူ ရွားတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အထီးက်န္တာကို အရင္သည္းခံပါ။ ၿပီးမွ ဆရာတစ္ဆူလုပ္ပါ။ ေကာင္းမြန္တဲ့ စိတ္ေနသေဘာထားက ေအာင္ျမင္ဖို႔အတြက္ မရွိမျဖစ္လိုအပ္ပါတယ္။
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေအာင္ႏိုင္ျခင္းက သူတစ္ပါးကိုေအာင္ႏိုင္ျခင္းထက္ အေရးႀကီးတယ္
သိပ္မၾကာခင္တုန္းက အေမရိကားၿပိဳင္ပဲြတစ္ခုမွာ ကၽြန္မသြားယွဥ္ၿပိဳင္ခဲ့တယ္္။ အေမရိကန္လက္ေရြးစင္ Allison Fisherနဲ႔ ယွဥ္ၿပိဳင္ရတဲ့ပဲြကို ကၽြန္မတစ္သက္မေမ့ခဲ့ဘူး။
ကမာၻ႔နံပါတ္တစ္ဆိုတဲ့ ဒီလက္ေရြးစင္နဲ႔ အရင္က ကၽြန္မႏွစ္ႀကိမ္ယွဥ္ၿပိဳင္ခဲ့ဖူးတယ္။ တစ္လွည့္ႏိုင္ တစ္လွည့္ရႈံးခဲ့တဲ့ရလဒ္က ဒီတစ္ေခါက္ သူူနဲ႔ယွဥ္ၿပိဳင္ဖို႔အတြက္ ကၽြန္မကို ေပါ့ေပါ့ပါးပါးရွိေစခဲ့တယ္။ ၿပိဳင္ပဲြၿပိဳင္ေနတုန္း ႏွစ္ေယာက္စလံုး (၈)မွတ္ညီေနခ်ိန္ထိ ကၽြန္မဘက္က အသာရေနခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီလိုအခြင့္အေရးကို ကၽြန္မ ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ မဖမ္းခ်ဳပ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ေနာက္ၿပီး အေမရိကန္မွာ ယွဥ္ၿပိဳင္တဲ့ပဲြျဖစ္လို႔ အေမရိကန္လူမ်ဳိးေတြက သူတို႔ရဲ႕လက္ေရြးစင္ကိုပဲ အႏိုင္ရေစခ်င္ခဲ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္မေနာက္ဆံုးတစ္ခ်က္ ထိုးခါနီးမွာ အစီအစဥ္မွဴးက ပရိသတ္ေတြကို ၿပိဳင္ပဲြကေန ထြက္ခြာႏိုင္ၿပီျဖစ္ေၾကာင္း ေၾကညာတယ္။ အဲဒီမွာ ကြင္းပတ္လည္က ပရိသတ္ေတြ လႈပ္လႈပ္ရွားရွားနဲ႔ ေနရာကခြာၾကတယ္။ ဒီလိုရႈပ္ေထြးတဲ့ လႈပ္ရွားမႈေတြက ကၽြန္မရဲ႕အာရံုကို လာေနာက္တယ္။ ေနာက္ဆံုး အသာစီးအႏိုင္ရမယ့္ပဲြမွာ ကၽြန္မရႈံးသြားခဲ့တယ္။
ပဲြၿပီးေတာ့ ကၽြန္မ အရမ္းဝမ္းနည္းမိတယ္။ ကမာၻ႔အဆင့္တစ္လက္ေရြးစင္နဲ႔ ေနာက္ဆံုးယွဥ္ၿပိဳင္ပဲြမွာ ကၽြန္မရဲ႕မွားယြင္းခ်က္ေၾကာင့္ ကၽြန္မသူ႔ကို မႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ ခြင့္မလြတ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ အဲဒီညမွာ ကၽြန္မလံုးဝ အိပ္မေပ်ာ္ခဲ့ဘူး။ ေဖေဖဆီဖုန္းဆက္ၿပီး "ဒီကစားပဲြကို ကၽြန္မတစ္သက္မွတ္ထားမယ္!" လို႔ေျပာခဲ့တယ္။
အိပ္လို႔မရခဲ့တဲ့ကၽြန္မ ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ကို ထပ္ေလာင္းေတြးေနမိတယ္။ အဲဒီပံုျပင္က ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ဟာ ကမ္းမျမင္လမ္းမျမင္တဲ့ ႏံြေတာထဲမွာ လမ္းေလွ်ာက္ေနခဲ့တယ္။ လမ္းေပ်ာက္ေနခဲ့သည့္တိုင္ ထက္ျမက္တဲ့ေကာင္မေလးက မထိတ္လန္႔ မတုန္လႈပ္ခဲ့ဘူး။ သူထားခဲ့တဲ့ ေျခရာအတိုင္း နဂိုေနရာဆီေရာက္ေအာင္ ျပန္လာခဲ့ၿပီး လမ္းသစ္ကိုရွာခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ အဆံုးမရွိတဲ့ ႏြံေတာထဲကေန သူရေအာင္ ထြက္ႏိုင္ခဲ့တယ္။ ဒီပံုျပင္က ကၽြန္မကို ထပ္တဖန္ထိုးဆြေနခဲ့တယ္။ ၿပိဳင္ပဲြတစ္ခုရႈံးသြားေပမယ့္ အဲဒီၿပိဳင္ပဲြထဲကေန အမွားအယြင္းနဲ႔ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို ရွာႏိုင္ခဲ့ရင္ အသစ္တဖန္ျပန္စႏိုင္တဲ့ အင္အားကိုရေစပါတယ္။
လူ႔ဘဝမွာ အရာရာက အၿမဲတမ္း အဆင္ေျပေနမွာ မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ္ေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့လမ္းမွာ ေျခရာေလးေတြခ်န္ၿပီး လမ္းေပ်ာက္္တဲ့အခါ စမွတ္ကို ရွာႏိုင္ရင္ရပါၿပီ။ ဒီလိုိအျဖစ္အပ်က္နဲ႔ ႀကံဳၿပီးေနာက္ လူေတြဟာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေအာင္ႏိုင္ျခင္းက သူတစ္ပါးကိုေအာင္ႏိုင္ျခင္းထက္ ပိုအေရးႀကီးတယ္ဆိုတာကို ကၽြန္မ နားလည္ခဲ့ရတယ္။
အပင္ပန္းခံတာ ထိပ္ဆံုးေရာက္ဖို႔
ကၽြန္မမိတ္ေဆြေတြက ကၽြန္မကို
